Anita (1971), iedere 20 jaar heb ik ‘iets met mijn hersenen’. In mijn jeugd een hersenschudding, in 2003 een herseninfarct en in 2023 een hersenkneuzing. Anita schrijft over haar ervaringen met hersenletsel, wat het betekent voor haarzelf én haar omgeving. Deze blogs schrijft ze voor het project Meedoen? Hoe dan? mogelijk gemaakt door de Hersenstichting.
“Vandaag is niet gisteren en dan in het kwadraat“
Geen dag is hetzelfde. Bij niemand niet.
Maar als je NAH hebt dan is iedere dag weer een verrassing. Alles heeft invloed op hoe je je voelt en wat je dus kunt ondernemen. Nu heb ik in de afgelopen twintig jaar aardig geleerd hoe ik me daar een weg in kan vinden. Als er iets is wat ik heel graag wil doen dan houd ik daar een aantal dagen voor dat moment al rekening mee. En daarna heb ik ook tijd nodig om te herstellen. Dat kan je plannen…toch?
Maar regelmatig sta ik voor verrassingen omdat ik te weinig rekening heb gehouden met die kleine dingen die oh zo belangrijk kunnen zijn. Buren die nog een feestje hebben, een onverwacht telefoontje, nog even iets moeten opzoeken…..
Ondanks dat ook mijn wederhelft al meer dan twintig jaar ervaring heeft met de nieuwe-NAH-ik is het nog regelmatig een discussiepunt.
‘Maar toen deed je dat toch ook!’
Ja, maar toen had ik beter geslapen, scheen de zon iets minder fel, was er minder achtergrondgeluid, kwam er niet nog snel even iemand iets vragen of was het weer anders….
Alles heeft invloed op wat er kan, net als bij iedereen….. maar dan in het kwadraat.
Dus als ik vandaag even niet zo goed ergens tegen kan, dan gaat het niet even iets minder goed.
Dan is het ‘iets minder goed en dan in het kwadraat’.
Gewoon proberen, ontdekken en verwonderen dat het is gelukt.