Anita (1971), iedere 20 jaar heb ik ‘iets met mijn hersenen’. In mijn jeugd een hersenschudding, in 2003 een herseninfarct en in 2023 een hersenkneuzing. Anita schrijft over haar ervaringen met hersenletsel, wat het betekent voor haarzelf én haar omgeving. Deze blogs schrijft ze voor het project Meedoen? Hoe dan? mogelijk gemaakt door de Hersenstichting.
“Laten we zuinig omgaan met energie!”
Een hot item; hoe kunnen we energie besparen.
Best lastig, wat doe je wel en niet.
De verwarming een graadje lager, dikke ´truiendag´, windmolens, zonnepanelen. Hoeveel kost het en wat levert het op?
Ik heb geen tijd om na te denken of zonnepanelen misschien interessant voor ons zijn. Ik MOET namelijk zuinig omgaan met energie; wat kost het en wat levert het op is een dagelijkse afweging. En dan heb ik het over mijn eigen energie.
Want energie is een kostbaar iets. Zeker voor mensen met NAH.
Op 4 april 2003 kreeg ik een herseninfarct. Zomaar van het een op het andere moment ben je zo ontzettend moe (buiten de andere mankementen die er gratis bijkwamen). En dan bedoel ik niet moe waarbij even slapen wel helpt. Nee, een intens moe zijn van geluiden, van indrukken, van drukte, van……van alles!
Mensen met NAH: dat zijn echte keien in energiebesparen; althans dat zouden ze moeten zijn. Ze moeten heel zuinig omgaan met de weinige energie die ze hebben. En heel veel (soms onmogelijke) keuzes maken. Ga ik dit doen dan kan ik niet….. Een dagje uit betekend een week rust enzovoort.
Bij energie besparen denk ik aan iedere dag nadenken wat doe ik wel en wat doe ik niet. Keuzes maken hoe om te gaan met je eigen energie. Laten we zuinig omgaan met energie, zeker met die van mensen met NAH.
Gewoon proberen, ontdekken en verwonderen dat het is gelukt.