Anita (1971), iedere 20 jaar heb ik ‘iets met mijn hersenen’. In mijn jeugd een hersenschudding, in 2003 een herseninfarct en in 2023 een hersenkneuzing. Anita schrijft over haar ervaringen met hersenletsel, wat het betekent voor haarzelf én haar omgeving. Deze blogs schrijft ze voor het project Meedoen? Hoe dan? mogelijk gemaakt door de Hersenstichting.
Het juiste woord
Het is de week van de afasie. De week van problemen met praten…dat heb jij toch niet hoor ik veel mensen zeggen. Dus wel!
Maar ik heb gelukkig een grote woordenschat en kan het dus goed verdoezelen…omkeren…hoe je het wilt noemen. Ik zeg eigenlijk nooit letterlijk wat ik zou willen zeggen. Ik moet altijd zoeken naar het goeie woord, die dan juist niet komt. Want hoe drukker ik me erom maak, hoe meer woorden er tot met hals komen, maar niet uit mijn mond komen. Mensen met afasie zijn niet dom, integendeel; mensen met afasie zijn juist heel vindingrijk.
Spiekbriefje
Ik heb nu meer spiekbriefjes dan op de middelbare school, gewoon omdat ik woord niet kan opzeggen, het komt niet vergenoeg. Het blijft steken ergens in mijn hoofd. Ik weet het. Het begint met de letter….klinkt als…..ik kan alles benoemen alleen dat woord zelf komt niet. Maar oplezen is geen probleem. Daarom een papier of laptop als ik bel met een instantie. De woorden oplezen lukt wel.
Het begint met een A…
Sinds kort weet ik dat er een mooie naam voor is; begint met een A….. eindigde op ich: anomische afasie.
Woordvindingsproblemen; en dan heb ik weer geluk, want er zijn veel vormen.
Het maakt uit of je wel of niet een vloeiend taalgebruik hebt.
Of je wel of niet kunt begrijpen wat gezegd wordt.
Of je het gezegde wel/ niet kan herhalen.
Allemaal vormen van Afasie, ieder met een prachtige naam die ik dus niet kan onthouden of beter gezegd kan opnoemen.
Dus verdoezel ik lekker dat ik niet zeg wat ik zou willen zeggen. Hoewel; soms is het wel heel frustrerend dat je, wat je zegt, niet de juiste kracht kunt geven die je zou willen geven of niet uit je woorden kunt komen als je iemand ‘de waarheid’ wil vertellen…
Op zo’n moment dus maar een spiekbriefje.
Gewoon proberen, ontdekken en verwonderen dat het is gelukt.