Wieke (1965) woont in de mooiste regio van Nederland: de Achterhoek, gemeente Bronckhorst. Ze houdt van dit gebied, omdat het bos, water en mooie landschappen biedt.
Ze heeft in 2021 een hersenbloeding gehad. In haar proces wil ze ons graag meenemen. Ze schrijft over wat haar bezighoudt, waar ze tegenaan loopt en waar ze blij van wordt met de gevolgen van haar hersenletsel. Dit doet ze voor het project Meedoen? Hoe dan?
Rouw.
Ik heb gewerkt met mensen met hersenletsel naar meer nog gaf ik training aan professionals die werkten met mensen net nah. Ik vertelde bijvoorbeeld dat een cva een breuk is in de levenslijn. En dan hield ik mijn hand rechtsboven mijn andere om die breuk te laten zien. Ik deed mijn best maar als je niet een cva hebt gehad weet je totaaaal niet wat een breuk in de levenslijn in het echt betekent. Het zal ook binnen de mensen met hersenletsel voor een ieder weer anders zijn. Voor mij was het in eerste instantie ongeloof. Dit kan niet waar zijn . Ik leef zo gezond, ik heb geen hoge bloeddruk of cholesterol. Het kan niet. Mijn verlamming zal snel overgaan en dan ben ik zo weer de oude.
Een aantal dagen na mijn cva hielpen ze me te gaan zitten. Ik dacht dat ik goed zat totdat ze een spiegel erbij pakten . Wat een schok ik zat helemaal opzij gebogen. Zo schokkend om jezelf zo te zien. Fysiotherapeut en verplegingen verdienen echt een lintje. Wat zijn die mensen goud waard. Met respect leggen ze me uit wat er gebeurd is en helpen me weer rechterop te komen. Stap voor stap.
Morgen gaan we je helpen om in de rolstoel te gaan zitten. Ik knikte braaf. S avonds werd dat ding vast in mijn kamer gezet. De hele nacht lag ik ernaar te kijken. Wat een drama en wat een immens verdriet . Dit wil ik niet, sodemieter allemaal maar op. Ik ga gewoon weer lopen . Punt uit. Maar ja dat gebeurde niet. De volgende dag werd ik in de rolstoel gehesen . In zo’n zak. Afschuwelijk wat schaamde ik me en wat vond mijn man het intens verdrietig om mij zo te zien. Ik zou naar een verpleeghuis. Amenooit niet, dacht ik. Revalidatiearts twijfelde en twijfelde. Uiteindelijk mocht ik naar revalidatie Kliniek wanneer ik 1 uur kon zitten. Met behoorlijk wat pijnstillers is dat gelukt. Hoera!!! (Waar je al blij mee kunt zijn).
Rouw 2
In de kliniek drong steeds meer het besef door dat er veel in mijn leven veranderen zou. Met mijn hoofd begreep ik dat wel maar weten met je hoofd en weten met je hele zijn zijn 2 dingen. Mijn overtuiging na 4 jaar leven met de gevolgen van een cva dat je er dwars doorheen moet, alle gevoelens van pijn, verdriet, boosheid, noem t maar je moet er dwars doorheen anders krijg je het als een boemerang terug in je gezicht gesmeten.
Terug naar de Kliniek. Revalideren betekent dat je zo snel en zo goed mogelijk weer zelfstandig jezelf kunt redden. Er is een batterij aan hulpverleners die je helpen waar het kan. Rouw neemt zijn eigen tijd en kiest zijn eigen momenten. Ik was stoer en gezellig bij bezoek. Daarna was ik vet verdrietig. Ik gunde mijn man een bruiloftsfeest maar ik moest heel heel heel hard huilen toen hij me even belde tussendoor. De eerste avond dat ik even alleen thuis zou zijn kwam een vriendin op de koffie en ik zei heel kattig dat ik geen oppas nodig had.
Ik miste mijn zelfstandigheid mijn onafhankelijkheid, ik miste alles alles, alles wat ik vroeger had. Als ik mensen zag wandelen kon ik ze wel schieten zooo graag wilde ik wandelen. Als mensen op vakantie gingen zwaaide ik ze met een glimlach uit maar diep van binnen huilde ik dikke tranen.
Rouw van veranderde relaties
Na de cva zag mijn man en kinderen het met lede ogen aan. Wat een afschuwelijk gezwicht, wat moet er veel werk verzet worden ,wat is het intens verdrietig, hoe gaat ons leven er uit zien. We hebben samen gestreden, gevochten uitgeprobeerd, elkaar vergeven, vergeten, opnieuw proberen, het is ons gelukt om samen een andere relatie op te bouwen. Hij accepteert me nu zoals ik ben met heel weinig energie, hij support me als ik weer een nieuwe therapie wil proberen en de boodschappen doen we nu online.
Ook onze volwassen dochters kregen een heel andere moeder terug. Ook zij hebben een schok te verwerken gekregen. Daar voelde ik me daar weer schuldig over. Gelukkig is die tijd voor een groot gedeelte voorbij. De kinderen zorgen voor ons door klussen te doen en wij koken dan een lekker maaltje. 2 vliegen in 1 klap. Ook trekken ze aan de noodrem wanneer we teveel hooi op onze vork nemen. Wat is het toch een godsgeschenk om zulke lieve mensen om me heen te hebben. Dat is zo ontzettend waardevol. Familie en een sociaal netwerk.
Rouw om baanverlies.
Werk was voor mij zingeving. Ik werkte bij een organisatie die cliënt ondersteuning verzorgde. Ik was er projectleider en gaf ook trainingen om mensen te leren beter om te gaan met mensen met een beperking. Behalve de organisatie voelde ik me als een vis in het water.
Toen mijn werk wegviel voelde ik me verloren. Mijn zingeving was weg. Wie ben je nog als je geen baan meer hebt, wat doe je er dan nog toe. Ik voelde me buiten de maatschappij staan. Wat een ellende wat een verdriet en wat voelde ik me waardeloos. Zonder waarde, wie ben je dan nog?
Wil je meer weten? Lees dan mijn volgende blog, geef een reactie via de mail meedoen@debagagedrager.nl of lees meer over het project Meedoen? Hoe dan?