Wieke (1965) woont in de mooiste regio van Nederland: de Achterhoek, gemeente Bronckhorst. Ze houdt van dit gebied, omdat het bos, water en mooie landschappen biedt.
Ze heeft in 2021 een hersenbloeding gehad. In haar proces wil ze ons graag meenemen. Ze schrijft over wat haar bezighoudt, waar ze tegenaan loopt en waar ze blij van wordt met de gevolgen van haar hersenletsel. Dit doet ze voor het project Meedoen? Hoe dan?
Flexibiliteit in het brein Overprikkeling
Op een dag in augustus heb ik redelijk vroeg op de dag mijn eerste afspraak: er moet urine onderzocht worden in het Slingeland-ziekenhuis. Met de assistent van de arts in Slingeland heb ik geregeld dat ik niet per se naar Doetinchem hoef te komen om urine te brengen. Dat kan ook iedere ochtend in Doesburg.
Deze dag fiets ik naar Doesburg over de dijk. Ik geniet van de natuur en een lekkere frisse wind. In Doesburg moet ik even zoeken naar de juiste ingang. Eerst naar de apotheek. Daar verwijzen ze me door naar de priklocatie. De wachtkamer zit vol, maar gelukkig is het wel rustig. Ik vraag wie er als eerste aan de beurt is en of de persoon bezwaar heeft dat ik voor haar de verpleegkundige iets vraag. Dat is gelukkig geen probleem.
Gehaast komt de verpleegkundige. Ze is duidelijk druk en als ze de volgende patiënt roept, zeg ik dat ik alleen urine kom brengen en vraag of dat even tussendoor kan. Helaas kan ze daar geen ruimte voor maken, omdat ze gegevens van me moet opschrijven.
Voor mij is een wachtkamer moeilijk, omdat er veel prikkels zijn. Ik loop even naar buiten om te zien of er een bankje is, maar dat is er niet. Achteraf bedacht ik me dat ik ook op de fiets had kunnen zitten, maar zo flexibel was mijn brein inmiddels niet meer. Gelukkig zit iedereen op zijn mobiel en is het enige kindje rustig aan het spelen, waardoor de geluiden acceptabel naar binnen komen.
Als ik eindelijk naar binnen kan, vraagt de verpleegkundige tot mijn grote verbazing waarvoor ik kom en ik vertel haar dat. Ze vertelt me dat ik daarvoor aan de overkant moet zijn. Stomverbaasd staar ik haar aan. Aan de overkant? Heb ik daar voor niets een uur lang voor moeten wachten? Ik voel het laatste restje energie uit mij stromen en strompel naar de overkant.
Ik ben te laat en de auto van het Slingeland-ziekenhuis, die de materialen voor onderzoek ophaalt, is al weg. Tranen stromen over mijn wangen. De huisarts aldaar komt bij me staan en zegt dat ik de volgende ochtend in Hoog-Keppel terecht kan.
Keikapot kom ik thuis. Ik heb hoofdpijn, ben misselijk, mijn ogen staan op half zeven en mijn lijf is zo stijf als een plank. Snel eet ik een broodje en ga naar bed. Eerst moet mijn hoofd een beetje tot rust komen. Na 2 uur slaap bel ik de assistente van de huisarts en zij komt met het goede nieuws dat ik toch in Hoog Keppel bij mijn eigen huisarts terechtkan in de ochtend voor half 10. Ik ben blij en gerustgesteld. Een dag die begon met een heerlijk fietstochtje eindigt met een geruststellend telefoontje met de assistente van de huisarts.
Ik ben duidelijk overprikkeld. Maar wat is overprikkeling eigenlijk?
Kenmerken van overprikkeling:
- Je bent gevoeliger voor prikkels: prikkels zoals geluid of licht kunnen harder binnenkomen
- Je ervaart meer prikkels dan voorheen
- Alle prikkels lijken even sterk. Hierdoor:
- ben je moe
- ben je sneller boos, geïrriteerd, of ben je eerder emotioneel
- heb je last van hoofdpijn
- kost het meer moeite om informatie op te nemen
- ben je sneller vergeetachtig of kun je je je moeilijker concentreren
bron: Overprikkeling – Hersenstichting
Wil je meer weten? Lees dan mijn volgende blog, geef een reactie via de mail meedoen@debagagedrager.nl of lees meer over het project Meedoen? Hoe dan?